سید حسین نقیبی؛ بازار ارز در ایران همواره آیینهای از تحولات سیاسی، انتظارات تورمی و تصمیمات اقتصادی بوده است. در هفتههای اخیر، نوسان نرخ دلار در کانالهای مختلف (از بازار آزاد تا صرافیهای رسمی و بازار متشکل) دوباره توجه فعالان اقتصادی را به خود جلب کرده است. هرچند خبرهایی از احتمال گشایش در مذاکرات سیاسی منتشر شده، اما اقتصاد ایران بیش از آنکه منتظر دیپلماسی باشد، نیازمند شفافیت، ثبات و سیاستگذاری اقتصادی معقول است.
نرخ ارز که در دهه اخیر به یکی از شاخصهای روانی و اقتصادی اصلی تبدیل شده، اکنون نهتنها قیمت کالاها و خدمات را جهت میدهد، بلکه مستقیماً بر اعتماد عمومی به سیستم اقتصادی اثر میگذارد. افزایش قیمت دلار، اغلب با یک موج تورمی همراه است که پیش از آنکه به بازارها برسد، سفره مردم را نشانه میگیرد.
از سوی دیگر، آینده بازارهای مالی نیز در گروی همین تحولات ارزی است. بازار سرمایه، که روزی امید اول دولت برای هدایت نقدینگی بود، اکنون زیر فشار بیثباتی سیاستهای اقتصادی و تورم پنهان، در وضعیتی نیمهجان به سر میبرد. بازار طلا و رمزارز نیز به پناهگاه سرمایهگذاران خُرد تبدیل شدهاند؛ سرمایهگذارانی که از آینده اقتصاد ایران تصویری مهآلود در ذهن دارند.
کارشناسان معتقدند که تداوم این روند، بدون اصلاحات ساختاری در نظام ارزی، بانکی و بودجهای کشور، تنها به تعمیق بحران منجر خواهد شد. سیاست ارزپاشی، تثبیت مصنوعی نرخ دلار، و نبود شفافیت در سیاستهای ارزی، باعث شده تا فعالان اقتصادی هر روز با نرخ جدیدی معامله کنند و اعتماد خود را بیش از پیش از دست بدهند.
واقعیت آن است که بازار ارز ایران دیگر فقط بازاری مالی نیست؛ بلکه یک میدان اجتماعی-سیاسی است که کنشگرانش نهتنها معاملهگران، که مردم عادی، سیاستمداران و حتی رسانهها هستند. در چنین شرایطی، هرگونه پیشبینی از آینده، وابسته به این پرسش کلیدی است: آیا ارادهای جدی برای بازسازی اعتماد در اقتصاد ایران وجود دارد؟
اصلا چرا باید همه چیز تو این کشور به دلار گره خورده باشه؟ تولیدات داخلی چی؟
دلار گرون میشه جنس ها گرون میشن
قیمتش میاد پایین بازم اجناس گرون میشن
اصلا معلوم نیست چی به چیه