صدرالدین فلاح؛ در حالی که کشور درگیر یک جنگ ترکیبی پیچیده و فرسایشی با رژیم صهیونیستی است، خط مقدم دفاع صرفاً محدود به میدان نظامی نیست؛ جبهه‌ی مهم‌تری نیز در دل کارخانه‌ها، کارگاه‌ها و زنجیره‌های تولیدی کشور در جریان است. امروز نه فقط موشک‌های دشمن، بلکه عوامل نفوذی، خرابکاری‌های صنعتی، حملات سایبری، تحریم هدفمند زیرساخت‌ها و حتی تهدیدهای درون‌سازمانی می‌توانند ستون‌های اقتصاد کشور را نشانه بروند؛ بنابراین، رعایت اصول پدافند غیرعامل در صنایع و واحدهای تولیدی دیگر یک توصیه اخلاقی یا انتخاب داوطلبانه نیست؛ بلکه یک ضرورت راهبردی برای بقاء اقتصادی ایران است، چه در میانه‌ی جنگ و چه در دوران پس از آن.
معماری امن برای تأسیسات تولیدی
واحدهای صنعتی، به ویژه صنایع انرژی، شیمیایی، غذایی، دارویی و زیرساختی، باید مطابق با اصول پدافند غیرعامل طراحی و تجهیز شوند. مکان‌یابی ایمن، ذخایر پشتیبان، خطوط جایگزین برای تولید و توزیع، محافظت از داده‌ها و کاهش آسیب‌پذیری در برابر حملات سایبری یا الکترونیکی، از جمله مواردی است که هر بنگاه تولیدی باید در دستور کار خود داشته باشد.
آموزش، گلوگاه پنهان امنیت صنعتی
یکی از مشکلات رایج، نبود آموزش منسجم و کاربردی در زمینه پدافند غیرعامل برای مدیران صنعتی، مسئولان فنی و کارگران است. بی اطلاعی از اصول ساده مانند نحوه‌ی مواجهه با تهدید بیولوژیکی یا الکترونیکی، می‌تواند تبعات جبران‌ناپذیری برای خط تولید داشته باشد. وزارت صمت و سازمان پدافند غیرعامل کشور باید در این زمینه دوره‌های اجباری و منظم را برای صنایع خاص طراحی کنند.
از پایداری تولید تا تاب‌آوری اقتصادی
پدافند غیرعامل فقط برای لحظه بحران نیست؛ بلکه ضامن تاب‌آوری بلندمدت اقتصاد کشور است. زیرساختی که در برابر شوک‌های ناگهانی، تهدیدهای اطلاعاتی یا تحریم هدفمند بتواند ایستادگی کند، همان زیرساختی است که آینده کشور را تضمین می‌کند. امروز کارخانه‌ای که نسخه‌ی دیجیتال مستندات مهندسی خود را در فضای ابری خارجی نگهداری می‌کند، عملاً خود را در برابر جنگ اطلاعاتی بی‌دفاع کرده است. یا کارگاهی که هیچ سیستم پشتیبان برای قطع برق، حمله سایبری یا اخلال لجستیکی ندارد، در واقع خط مقدم جنگ را خالی گذاشته است.
پدافند غیرعامل، هزینه نیست؛ سرمایه‌گذاری برای بقاست
مدیرانی که از اجرای اصول پدافند غیرعامل طفره می‌روند، معمولاً آن را امری پرهزینه و غیرضروری می‌دانند. اما تجربه کشورهای درگیر جنگ‌های ترکیبی نشان می‌دهد که هر واحد سرمایه‌گذاری در این حوزه، در زمان بحران معادل ده‌ها برابر صرفه‌جویی و مقاومت خواهد داشت. امروز هر کارخانه‌ای باید دفتر پدافند غیرعامل داخلی، پروتکل واکنش در بحران، تیم مدیریت امنیت اطلاعات و بسته‌ی رصد تهدیدهای سایبری داشته باشد.
در دوران پساجنگ، آن چه باقی می‌ماند نه فقط خاک و مرز، که توان بازسازی اقتصاد و حفظ استقلال صنعتی است. پدافند غیرعامل، ابزار این بقاء است. مدیر صنعتی امروز باید همچون یک افسر امنیت ملی بیندیشد، چون صنعت، خاکریز آینده‌ی این سرزمین است.
